________________
૨૪૦
પડશક પ્રકરણ [ વ્યાખ્યાન અજાણે છે એમ ગણી તે તેના ઉપર ભરોસો રાખે નહિ. અહીં નસીબને દેષ, જે હેરાનગતિ લખાયેલી ન હોય તે તેના બતાવેલા માર્ગે ચાલ્યો જાય, પણ હેરાનગતિ લખાયેલી હોય તે જડ જેવો બેસે. નસીબ જે સીધું હોય તે તે સીધું કહેના મળે અને તેના ઉપર ભરેસ રાખવાનું થાય. નસીબ પાંસરું ન હોય તે સીધું બતાવનાર મળે નહિ અને મળે તે ભરેસે રાખે નહિ. આ બે ય આપણી અક્કલ ઉપર નહિ. કેમ? તે તે ભવિતવ્યતા ઉપર જે સીધે રસ્તો બતાવનાર મળે તે તમને ઓળખતે પણ નથી. પણ ભવિતવ્યતા સીધી હોય તે સીધે માર્ગ દેખાડનાર મળે અને ભરોસો રાખવાનું બને. અરણ્યમાં ભટકતાં ભટકતાં ક્રમે પેલા માર્ગના છેડેથી કઈ નિશાની મળે ! પણ પુણ્યવંતને પેલે રસ્તે દેખાય છે પણ અહીં તે અંતર્મુહૂર્ત પહેલાં ઠેકાણું નહિ. જે મેળવવું તે અંતર્મુહૂર્તમાં મેળવવાનું. રેસ અંતમુહૂર્ત પહેલાં નહિ. ભરોસા લાયક જે અંતર્મુહૂત પહેલાં ન લાગે તે અંતમુહૂર્ત પછી ભલે રાખીએ. આ શાની ઉપર ? તીર્થ. કરના વચન ઉપર ભરોસો તે અર્ધ પુદ્ગલપરાવર્તવાળાને હોય. જે વક્તાને ભારે હોય તે તેના ભરેસે અભવ્ય મિથ્યાષ્ટિઓ પણ નવ વેયક જાય. વચન નહિ પણ વ્યક્તિ જ આરાધવા લાયક
તીર્થકર મહારાજ વિદ્યમાન હય, ઇન્દ્રો પૂજા કરે, ત્યાંથી દેવલેકમાં જાય. વળી ત્યાંથી વંદન કરવા આવે. ત્યાં તીર્થકર મહારાજ નિરૂપણ કરે. આ બધું સાંભળીને આ ઠીક છે તેથી તપ, જપ કરે અને તેથી નવ ગ્રેવેયક જાય.
