________________
સાધુ વાસવાણી
૧૩
હતી ત્યારે પ્રિ. વાસવાણીએ માતાને કહ્યું, ‘મા, હું તારો ગુનેગાર છું. ઘણા પ્રસંગોએ મે તારા મનને દુ: ખ પહોંચાડ્યું છે. બ્રહ્મચારી રહીને ઘણું દુ:ખ આપ્યું છે. તું મને ક્ષમા કર.'' માતાએ જવાબ આપ્યો, ‘“મને કોઈ દુ:ખ નથી. કારણ તું એક મહાન સંત છે. લગ્નના બંધનમાં તું બંધાયો નહીં તે સારું થયું. મારા આશીર્વાદ તારી જોડે જ છે.’'
માતાને તેમણે વચન આપ્યું હતું કે જ્યાં સુધી તે જીવતાં હશે ત્યાં સુધી તેઓ ફકીર બનશે નહીં. હવે તેઓ ફકીર બનવાને મુક્ત હતા. ઈશ્વર અને માનવતાની સેવા કરવાની તેમની પ્રબળ ઇચ્છા હવે પરિપૂર્ણ થવાની હતી. એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યાં વગર તેમણે પતિયાળાના મહારાજાને રાજીનામાનો ટેલિગ્રામ મોકલી આપ્યો. તેમના મિત્રો અને પ્રશંસકો નારાજ થયા. પ્રિ. વાસવાણીએ તેઓને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં જણાવી દીધું કે, ‘‘જીવન એક કર્તવ્ય છે, પૈસા કે કીર્તિ કમાવાનું સાધન નથી. મારા જીવનનું ધ્યેય ઈશ્વરને પ્રેમ અર્પણ કરવાનું, ગરીબોની સેવા કરવાનું છે. મારું જીવન યજ્ઞ જેવું છે.''
હવે વાસવાણીના જીવનમાં એક નવું પર્વ શરૂ થયું. એ પર્વની શરૂઆત ‘સેવા અને ત્યાગ' આ શબ્દોથી થઈ. હવે તેઓ એક સામાન્ય માણસ જેવું જીવન જીવવાના હતા. સમગ્ર ભારતમાં ફરીને યુવાનોમાં દેશપ્રેમ, સાદગી, સેવા અને ત્યાગની ભાવના જાગ્રત કરવાના હતા. હવે તેઓ પોતાની બુદ્ધિ અને સમયનો ઉપયોગ પૂર્વ અને પશ્ચિમના સંતમહાત્માઓના સંદેશનો પ્રચાર અને પ્રસારમાં કરવાના હતા.
